1- به رسم همه شروعهای خوب سلام. این نوشته قرار است یک نقد خیلی مختصر و البته بیطرف(سعی کردهام) باشد از زبان یک کنترلی 88 که خودش جز عوامل برگزاری مسابقات بوده در مورد اولین دوره مسابقات رباتیک دانشگاه که پرونده اش دیروز(جمعه 23/4/1391) بسته شد. اگر با نوشته بیحالی روبرو شدید باید ببخشید چون یکی از سختترین کارهای دنیا همین کار است، نه باید زیاد هیجانی نوشت، نه زیاد روی اعصاب رفت، نه باید عنوان جنجالی زرد آنچنانی برای مطلب گذاشت، عوضش باید نشست و خوب فکر کرد که گیر کجا بوده و همانها را گفت که بعدا برطرف شوند. امیدوارم اگر آنچیزی که میگویم به درد مسئولین دانشگاه که چندتاییشان به این وبلاگ هم سر میزنند بخورد و البته اگر حرفی دارند در قسمت نظرات همین پست مطرح کنند.
2- روزهای اول که امیر موگویی فکر مسابقات رباتیک را مطرح کرد، زیرپوستی میگفت که دوست دارد کاری کند تا بچههای دانشگاه بیشتر بروند به سمت ربات و اینجور مسائل. این حرف زیرپوستی و هدف روپوستی علیالظاهر خیلی عالی بود و اگر بیانصاف باشیم باید بگوییم که خوب بود ولی اگر با انصاف باشیم چیزی که در نهایت به دست آمد این مسئله نبود. اما چرا این حرف را زدم؟
3- ما کنترلیهای 88 این ترم(بهمن90) درسی داشتیم به اسم میکرو. دوستانی که با بحث رباتیک آشنا باشند میدانند که یکی از بخشهای اساسی برای طراحی ربات همین درس است. یکی از دوستان شیرپاکخورده ما که واقعا شیرپاکخورده است رایزنیهایی را برای داغ شدن تنور مسابقات و بیشتر شدن تعداد تیمها با استاد این درس انجام داد که نتیجهاش این شد که اگر بچههای کنترل 88 در مسابقات شرکت کنند و رباتشان راه برود نمره میانترم را کامل بگیرند و اگر جزو سه تیم اول باشند نمره بیست آنها تضمین باشد. طمع نمره یا بیست یا غیربیست باعث هجوم بچههای کنترل 88 برای ثبتنام در مسابقات شد و همینجوری تعداد ده تیم(پنج تیم آزاد ، سه تیم از بسیج و دو تیم از انجمن علمی) به تعداد تیمها اضافه شد. از این هم که بگذریم از این نمیشود به سادگی گذشت که چند تیم(فکر کنم سه یا چهار تیم) بودند که اصلا از جایی به غیر از دانشگاه فیض برای شرکت در مسابقات دروندانشگاهی ما آمده بودند.
4- گرمکردن تنور مسابقات با این دست کارها را که قلم بگیریم میرسیم به مراحل بعد از ثبتنام مسابقات. طبیعتا بعد از ثبتنام هر تیمی به فکر میافتد که کارش را از یکجایی شروع کند و برود تا رباتش را بسازد. برای ساخت یک ربات خیلی کار میشود کرد که سادهترینش این است که بدهیم ربات را از بیرون برایمان بسازند. وقتی که بحث نمره در میان باشد و در مسابقات سین جیمی در کار نباشد خیلیها با خودشان میگویند که مگر بیکارم، پول میدهم برایم ربات بسازند در عوضش نمرهام را خریدهام. حالا شما بنشینید حساب کنید این چه نسبتی دارد با آن هدف اولی. خیلیها بودند که خیلی زحمت کشیدند و ربات را با فکر خوشان و مشاوره از این طرف و آن طرف شروع کردند ولی رباتشان به مسابقه نرسید و زحمت و وققتشان کامل به فنا رفت، در عوض رباتهای سفارشی با پول سفارشدهندگانشان به راحتی تا فینال آمدند و رتبه هم کسب کردند.
5- داوری روز مسابقه هم برای خودش بحثیست جدا. همینقدر بدانید که داور اصلی مسابقات در ساخت حداقل یک ربات مشارکت داشت و در هنگام مسابقه با چشمپوشی از چند خطای همین ربات باعث به فینال رسیدن آن شد.
6- حالا هرچه که شد یا نشد، به هدفمان رسیدیم یا نرسیدیم را بگذاریم کنار و گذشته را هم دور بریزیم و بنشینیم فکری کنیم برای گرفتن حق تیمهایی که شب قبل از مسابقه برای رساندن رباتشان به مسابقه چشم روی هم نگذاشتند. فکری کنیم برای گرفتن حق آنهایی که همه زورشان را زدند ولی زورشان نرسید رباتشان را راه ببرند. فکری کنیم برای فراری دادن رباتهای سفارشی و فکری کنیم برای کوتاهی دست نمره و پول از مسابقات. فکری کنیم برای این که اینقدر به عدد و رقمها و عنوانهای گنده دلبسته نباشیم. فکری کنیم برای این که هدفمان را گم نکنیم.
(تنها حراست که نه!! پشتبانی و تدارکات و.... بودیم 
)
) و در آخر یکی از بالا اول شد و اون یکی از آخر ....
) کلا بچه های فعالین هرچند میگن ب خاطر نمره تعداد زیادی تیم داده بودن اما ب نظرم همین که اومدن و حضور داشتن خوب بود........
) 
وبلاگ دانشجویان رشته ی برق گرایش کنترل موسسه آموزش عالی (دانشگاه) غیر انتفاعی علامه فیض کاشان